Met verzakelijking komt narcisme. Of een psychologisch ernstig verstoorde zelfidentificatie. We hebben ruim 442.000 managers op LinkedIn, als ik de Volkskrant moet geloven. Eén op de tien Nederlandse LinkedIn-leden is manager. Niet onlogisch, als je bedenkt dat LinkedIn een zakelijk netwerk is.

Maar eigenlijk denk ik dat de zelfidentificatie gewoon grandioos uit de bocht gevlogen is.

We hebben een overschot aan managers, coaches en entrepreneurs. Project managers, social media managers, business managers, creative managers. En dan al die coaches, met de opruimcoach als absoluut dieptepunt van zelfbenoeming. Van die lui die anderen helpen om orde in het leven te scheppen, terwijl het bij hun zelf één grote klerezooi is. Een mentale tyfusbende en een chronisch gebrek aan zelfrespect, anders noem je jezelf geen opruimcoach.

Of tien mensen in dienst hebben en jezelf een CEO noemen. Wat Mikael Ohlsson en Tim Cook kunnen, dat kan de doe-het-zelf-Nederlander met opnieuw een dertien-in-een-dozijn communicatiebureau ook.

Oh, en entrepreneurs en young creatives, ik zou ze haast vergeten. Betweterige adolescenten of debuutvolwassenen – zoals ik, godzijdank ben ik geen entrepreneur – die vroeger iets te vaak van hun ouders te horen kregen dat ze goed, geweldig en uniek zijn. Als entrepreneur op een young creative manier masturberen op een spiegelbeeld van zelfverheerlijking.

De managers, coaches en entrepreneurs van nu hebben blijkbaar onthouden dat ze al als recalcitrante penisnijdkleuters buiten de lijntjes kleurden. En dan de opmerkingen als ‘goh, wat knap’ of ‘gossie, wat ben jij uniek’ te horen krijgen. Het gezonde realisme in die opmerking hebben ze structureel genegeerd.

Alleen al een reëel beeld van jezelf is een goed wapen tegen de nietszeggende loze-werktitel-overkill. Beste manager, coach en bij-gebrek-aan-beter-entrepreneur: zeg eens tegen jezelf wat voor oninteressant persoon je bent. En vertel dan eens hoe je eigenlijk snakt naar onderscheiding van de grauwgrijze middelmaat.

Get fucking real en noem het beestje bij het naampje. Stop de zelfbevrediging en negeer je vertroebelde spiegelbeeld. Het leven biedt je dan namelijk echt nog wel voldoende kansen om de zoveelste gebakken-lucht-coach te worden.

De wekelijkse pennenvrucht van Jeroen Schalk. Soms scherp, soms bot, soms genuanceerd, soms belerend – maar altijd echt.

Ik zit niet bij die pikorde, overigens.

In tegenstelling tot Nico Dijkshoorn ben ik niet bang dat ik het met Paay heb gedaan. Ik ben evenmin bang voor Syrië-moeheid – weer 112 doden in één dag erbij, meldt correspondent Harald Doornbos. Het nieuws van het vertrek van Fergie daarentegen verbaasde me, ook al zie je zoiets al jaren aankomen. Zo’n man met een respectabele staat van dienst moet ooit stoppen. Als ik al bang moet zijn, dan ben ik bang dat met het vertrek van de Sir ook mijn sympathie voor de rooien uit Manchester verdwijnt.

Het is de sympathie die begon toen Éric Cantona er speelde, in de jaren negentig. De nietsontziende Fransman die vechtvoetbal naar een nieuw niveau tilde. Toen al zat Ferguson er, opvallen deed ‘ie niet. Voor mij althans. Ik zag vooral de Nederlanders: Jaap Stam, Edwin van der Sar, Ruud van Nistelrooij en nu Robin van Persie. Pas in de loop der jaren kwam die norse Schot in beeld.

Het kwam uit het niets. Ineens kreeg ik oog voor Ferguson. De uitstraling van een blok hout, maar een man die wist wat ‘ie deed. Een trainer als anderen; schelden op de scheids, bonje met eigen spelers en hapklare, weinig voorspelbare wedstrijdanalyses achteraf. Het mooie is dat ik er bijna nooit iets van verstond. Altijd dat rare Glaswegian accent.

En kauwen, eindeloos kauwen langs de lijn. Ik heb er vaak om gelachen, maar een diepe buiging is nu op z’n plaats. De Sir is geen trainer, maar een manager. Het boegbeeld van de Mancunians. En hij heeft het niet met Paay gedaan. Lijkt al een standbeeld op zich waard te zijn.

Maar Ferguson kreeg ‘m al, eind 2012. ‘Met dit standbeeld heb ik de dood verslagen’, klonk de heldenspraak van de Sir. Ongekende spierballentaal voor een norse herkauwer, toch begrijp ik het. Bijna drie decennia lang aan het roer bij één van ‘s werelds grootste clubs. De club waar de Sir voor mij uit beeld zal raken, wetende dat ik hem herinner als de man die kauwt en coacht.

Een boegbeeld schuift naar de achtergrond, sympathie wordt nadrukkelijker aanwezig. De bewonderenswaardige chemie tussen een norse Schot en een Engelse grootmacht. Glory glory, Man United.

De wekelijkse pennenvrucht van Jeroen Schalk. Soms scherp, soms bot, soms genuanceerd, soms belerend – maar altijd echt.